Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die niet ‘strategisch’ woonde
Vraag iemand naar diens woonplaats en ongevraagd lepelt-ie alle strategische heerlijkheden van wonen in Winterswijk, Wateringen of Hongerige Wolf op. ‘Lekker rustig’ of juist ‘lekker druk’. ‘Dichtbij het strand’ of ‘maar tien minuutjes rijden van de hei, want wij haten het strand’. ‘Veel winkels om de hoek’ tot ‘hier is helemaal niks, precies waar we van houden’. Het klinkt een beetje als de louche makelaar, die mij een krappe portiekwoning op driehoog verkocht als ‘zwevend herenhuis’.
Het deed me denken aan het anderhalve coronajaar waarin we elkaar dagelijks wanhopig bevestigden hoe bijzonder en ongerept ons ‘eigen kikkerlandje’ wel niet was. Nederland als pijnstiller voor het reisverbod. Braaf draaide ik dagelijks mijn saaie ommetjes. Ik logeerde in kille Limburgse wijnvaten, IJsselmeerkotters en de woonwagen van Omke Siebren.
Kooiduiken met witte haaien
Ik deed mijn best te geloven dat ik nooit meer wilde vliegen. Ja, zelfs een roofdier kan even op dieet gaan. Tot ik bij de derde keer Terschelling in één jaar het einde van mijn psychologische turbo-wasstraat bereikte. Ik kreeg visioenen van roadtrips door Arizona, raften in de Zambezi rivier en kooiduiken met witte haaien. Er waren dagen dat ik naakt en over gebroken glas naar Schiphol had willen kruipen.
Ik vlieg weer maar ben van goede wil. Ik bid elke dag dat Elon Musk en Jeff Bezos hun witte fallusraketten in horizontale stand brengen en transformeren in een uitgebreid netwerk van kogeltreinen, die ons liefdevol over bergen en oceanen naar New York, IJsland en Sicilië dragen, liefst in luttele uren, voor de prijs van een Ryanair-ticket.
Duurzaam Jong Thuis zegt tegen me: ‘Het stelt nog niet veel voor pa, maar het gaat beslist de goede kant op, je zit op een kantelpunt in je reiscarrière. Hou vol.”
